Uitstelgedrag of de kunst om terug te duwen naar morgen wat we vandaag zouden kunnen doen.
Sommigen hebben er een levensstijl van gemaakt, anderen daarentegen doen er alles aan om niet in de vicieuze cirkel van uitstelgedrag te vervallen.

Het mechanisme van uitstelgedrag:

Dit is een universeel fenomeen dat kan worden vertaald door de geplande taken die belangrijk zijn vrijwillig uit te stellen en dit ondanks de gevolgen die kunnen optreden.
Natuurlijk is het reorganiseren van je planning om meer ruimte te laten voor een belangrijke taak natuurlijk niet uitstelgedrag.
Uitstel treedt meestal op voor taken die als onaangenaam worden beschouwd, waarbij de beloning soms niet bestaat of nauwelijks waarneembaar is.
Dit mechanisme is bewezen door de wetenschap en het resulteert in een echt conflict tussen wat de persoon moet doen en wat hij daadwerkelijk doet.

En denk niet dat uitstelgedrag maar een paar mensen treft.
Eén studie toonde aan dat 20% van de bevolking chronisch uitstel zou hebben.
Studenten zijn de voorstanders van uitstelgedrag omdat ze tussen 80 en 90% zijn om minstens een uur per dag uit te stellen.

Uitstel, de gevolgen:

De gevolgen van uitstel zijn talrijk en zijn niet beperkt tot het feit dat taken worden uitgesteld.
In feite is uitstelgedrag een mislukking van zelfregulering en dit is niet onbelangrijk omdat het direct leidt tot vermindering van algemeen welzijn.
In een persoon die uitstelt, zijn de niveaus van stress, angst en depressie hoger.
In het geval van extreme en aanhoudende uitstelgedragingen, wordt de toestand van fysieke en mentale gezondheid erg slecht.

LEES  Toxisch werkklimaat: hoe uitstappen?

Hoe te vechten tegen uitstelgedrag?

Tijd en zijn idee spelen een fundamentele rol bij uitstelgedrag. Wat problematisch is, is de vaak onjuiste inschatting van de tijd die nodig is om de taak te voltooien.
Je ziet een overdaad aan optimisme of het beleid van struisvogel, maar in beide gevallen worstelt de persoon om de realiteit en de vertraging tegemoet te treden.
Het is ook belangrijk om te weten wat urgent is en wat niet. Met andere woorden, we geven er de voorkeur aan om een ​​eenvoudiger taak aan te pakken dan de belangrijkere taak met het voorwendsel: "Ik moet het absoluut doen, het kan niet wachten".
Ten slotte is het nutteloos, zelfs contraproductief om te zeggen dat ik ooit zal stoppen met uitstellen.
Het is noodzakelijk om een ​​actieplan vast te stellen, het eigen gedrag te analyseren en realistische doelen te stellen.

Een eenvoudige methode is om uw eigenschappen vast te stellen op basis van twee factoren:

  • de mate van urgentie en bruikbaarheid van de taak
  • moeilijkheidsgraad en moeilijkheidsgraad.

Door prioriteit te geven aan de urgentie en bruikbaarheid van de taak, vergroot dit uw motivatie en vertrouwen.
Kies de acties die je te lang hebt uitgesteld en als er meerdere zijn, kies dan de acties die de minste inspanning en tijd vergen.